Avustralya'nın 18. yüzyılda sınır çiti ve boya üretimi amacıyla ülkeye getirdiği dikenli incir kaktüsleri, kontrolsüz bir şekilde yayılarak milyonlarca hektar tarım arazisini işgal etti. Bu istilacı bitki, daha sonra biyolojik mücadele yöntemleriyle kontrol altına alınarak ekoloji tarihinde dikkat çekici bir ders niteliği taşıyor.
Kaktüslerin ülkeye girişi ve yayılışı
İlk olarak 1788'de Kaptan Arthur Phillip'in filosuyla Brezilya'dan getirilen Opuntia türü kaktüsler, 1840'lardan itibaren Yeni Güney Galler'de çiftçiler tarafından hayvanları sınırlamak ve kurak dönemlerde yem sağlamak amacıyla kullanılmaya başlandı. Aynı zamanda, yapraklarında yaşayan ve kırmızı karmin boyası elde edilen koşnil böceklerinin üretimi de ticari bir hedef olarak görüldü. Ancak iklim koşullarına hızla uyum sağlayan kaktüsler, kısa sürede kontrolden çıkarak 1919'a gelindiğinde yılda yaklaşık 400 bin hektar alana yayıldı. Bu durum, 40.000 kilometrekarelik tarım arazisinin kullanılamaz hale gelmesine ve birçok çiftçinin arazilerini terk etmesine neden oldu.
Mücadele süreci ve biyolojik çözüm
Hükümetin 1901'de başlattığı ve ödülü artırarak sürdürdüğü fiziki ve kimyasal mücadele yöntemleri yetersiz kaldı. 1912'de başlayan bilimsel araştırmalar sonucunda, Güney Amerika kökenli Cactoblastis cactorum adlı güve türünün tırtıllarının bölgeye salınmasına karar verildi. Kaktüslerin iç dokusunu yiyerek kurumalarına yol açan bu güve, 1932 itibarıyla kaktüs popülasyonunu büyük ölçüde çökertti ve yaklaşık 7 milyon hektar arazinin yeniden tarıma kazandırılmasını sağladı. Bölge halkı, bu başarının anısına Queensland'deki Boonarga kasabasında "Cactoblastis Memorial Hall"ü inşa etti ve Dalby kasabasına kelebeğe adanmış bir anıt dikti. Günümüzde kaktüsler kontrol altında olsa da, Cactoblastis cactorum güvesinin Florida'daki yerli kaktüs türleri için tehdit oluşturduğu belirtiliyor.
