Muğla'nın Menteşe ilçesinde yaşayan 62 yaşındaki Mehmet Şen, 1976 yılında ilkokulu tamamladıktan sonra saatçiliğe çırak olarak adım attı. Askerlik süresi hariç, aynı dükkanda mesleğini sürdüren Şen, yaklaşık 5 metrekarelik iş yerinde saat tamiri yaparak iki çocuğunu büyüttü.
Çıraklık Yılları ve Dükkan Devralma
Şen, çıraklık döneminde sigorta ve ücret gibi imkanların olmadığını belirterek, “1976 yılında ilkokulu bitirdikten sonra burada çıraklığa başladım. O devirde çıraklık ustaların yanına verildiğinde ‘Eti senin, kemiği benim’ anlayışı vardı. Bizim zamanımızda sigorta da yoktu. Sadece emeğimizi vererek bir şekilde mesleği öğrenmeye çalışıyorduk” dedi. İlk ustasına ait olan dükkanın, ustasının başka bir yere taşınması üzerine kiraya verildiğini anlatan Şen, askerlik dönüşünde dükkanı devraldığını ifade etti. Başlangıçta tamir edecek saat veya malzeme bulmakta zorlandığını ancak zamanla işini geliştirdiğini aktardı.
Yeni Nesillerin İlgi Göstermemesi
Mekanik saatlerden pilli modellere geçişi gözlemleyen Şen, “Ustadan öğrendiğimiz saatlerden saat kalmadı. Şimdi artık tamamen pilli oldu. Burada da pilli saatlerde kendimi geliştirdim. Kendi kendime, ustadan herhangi bir bilgi almadan öğrendim” diye konuştu. Gençlerin mesleğe ilgisizliğinden ve işi devralacak kimsenin bulunmamasından dert yanan Şen, “Çırak yetiştirme şansımız yok bu şartlarda. Karşılayacak, öğrenecek, heves eden yok. Yetiştirmek de kolay değil. Çünkü çok ince bir sanat. Dilerim ki keşke yetiştirebilseydik. Yetiştiremedik. Bırakabileceğim kimse yok. Bırakamıyorum da yetiştiremediğimiz için” şeklinde konuştu. Gençlere el emeği gerektiren mesleklere yönelmelerini tavsiye eden Şen, “Gençlerin birazcık sanata meyil etmesini tavsiye ediyorum. Sanat güzel bir şey. Açta bırakmaz, açıkta bırakmaz. Evini geçindirebileceği ekmeğe az buçuk kazandırır. Yani eli muhtaç olmayacak kadar” ifadelerini kullandı.
