Pyrenees'te şok keşif: Tarih öncesi insanlar dağları sadece geçmekle kalmamış, maden işlemişler!

Pyrenees Dağları'nın sarp yamaçlarında, deniz seviyesinden 2.235 metre yükseklikteki ıssız bir mağarada yapılan son arkeolojik kazılar, tarih öncesi insanlığın dağlık coğrafyaları algılayışımızı kökten değiştirecek bulgularla dolu.

DAĞLAR ARTIK SADECE GEÇİŞ NOKTASI DEĞİL

Freser Vadisi'nde yer alan ve "Mağara 338" olarak bilinen bu gizemli mekanda yürütülen araştırmalar, insanlığın yüksek dağlık bölgeleri sadece geçici birer geçiş yolu olarak kullanmadığını, aksine binlerce yıl boyunca bu alanlara düzenli olarak geri döndüğünü kanıtlıyor. Bugüne dek arkeologlar, tarih öncesi topluluklar için bu denli yüksek rakımlı yerlerin aşırı zorlu olduğunu ve dolayısıyla yalnızca kısa süreli avcılık veya göç esnasında kullanıldığını varsayıyordu. Ancak Frontiers dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, bu yerleşik teorileri tamamen çürütüyor.

ANTİK ATEŞİN SIRRI: MALAHİT Mİ, YOKSA DAHA FAZLASI MI?

Doğu Pyrenees'teki bu mağarada çalışan araştırma ekibi, tam dört belirgin insan faaliyeti katmanı tespit etti. En eski odun kömürü kalıntıları yaklaşık 6.000 yıl öncesine dayanırken, en yoğun yerleşim izleri ise Erken Tunç ve Bakır Çağı'na, yani 5.500 ila 4.000 yıl öncesine işaret ediyor. Bölgede bulunan son ocak kalıntısı ise yaklaşık 3.000 yıl öncesine ait. Araştırmanın başyazarı Prof. Carlos Tornero, keşfin önemini vurgulayarak, "Uzun bir süre boyunca yüksek dağ ortamları, tarih öncesi toplulukların yalnızca ara sıra uğradığı marjinal yerler olarak görüldü. Ancak biz burada çok sayıda yanma yapısı (ocak) ve çok yüksek miktarda yeşil mineral parçası içeren son derece zengin bir arkeolojik sekans bulduk." dedi. Mağarada yapılan kazılarda öne çıkan bulgulardan biri de 23 adet antik ocak ve bu ocakların çevresinde bulunan, ateşe maruz kalmış yeşil mineral parçalarıydı. Bilim insanları, bu mineralin malahit (bakır cevheri) olduğunu tahmin ediyor. Eğer laboratuvar analizleri bu tahmini doğrularsa, Mağara 338, insanlık tarihinin en erken yüksek irtifa maden işleme kamplarından biri olarak kayıtlara geçecek. Co-author Dr. Julia Montes-Landa, minerallerin tesadüfen yanmadığını, çünkü mağaradaki diğer nesnelerde ısı izi yokken, yeşil minerallerin neredeyse tamamının termal olarak değişime uğradığını belirtti. Bu durum, tarih öncesi insanların ateşi kullanarak bu minerali bilinçli ve planlı bir şekilde işlediğini gösteriyor.

KUTSAL ALAN, SOSYAL MERKEZ VE YAŞAM SİMGELERİ

Mağara, sadece bir maden veya üretim alanı olmanın ötesinde, aynı zamanda topluluğun sosyal ve manevi yaşamının da bir parçasıydı. Arkeologlar, üretim kalıntılarının yanı sıra, bir çocuğa ait parmak kemiği ve bir bebek dişi gibi bulgularla, mağaranın ritüelistik veya kutsal bir gömü alanı olarak da kullanıldığına dair kanıtlar buldu. Ayrıca, deniz kabuğundan yapılmış bir kolye ucu ve bozayı dişinden yapılma bir pandantif gibi sembolik takılar, dağdaki topluluğun dış dünyayla kültürel ve sembolik bağları olduğunu ortaya koyuyor. Uzmanlar, insanların bu yüksek rakımlı mağarada yıl boyunca kalıcı olarak yaşamadıklarını tahmin etse de, buradaki kalıntı yoğunluğu ve alanın yaklaşık 2.000 yıl boyunca kesintisiz şekilde ziyaret edilmesi, insanların belirli mevsimlerde veya dönemlerde, kısa ve orta vadeli sürelerle de olsa, ısrarla aynı noktaya geri döndüğünü gösteriyor. Araştırma ekibi, yeşil mineralin malahit olduğunu kesinleştirmek için çalışmalarına devam ediyor ve bu yaz dağda başlayacak yeni kazı sezonuyla birlikte, insanlığın yüksek irtifadaki bu gizemli yaşamına dair çok daha çarpıcı detayların gün yüzüne çıkması bekleniyor.