Avustralya, doğasını ve tarımını tehdit eden istilacı tavşan popülasyonunu kontrol altında tutmak için 160 yılı aşkın süredir mücadele ediyor. Biyolojik mücadele yöntemleri ve sıkı takip operasyonları, günümüzde de bu yıkıcı tehdidi dizginlemeye çalışıyor.
Birkaç Canlıyla Başlayan Dehşet
Her şey, 1859 yılında İngiliz göçmen Thomas Austin'in avlanma amacıyla İngiltere'den getirdiği sadece 24 yaban tavşanını Victoria eyaletindeki arazisine salmasıyla başladı. Avustralya'nın yerel yırtıcı ekosisteminin bu canlılar için yetersiz kalması ve iklimin elverişli olması, kısa sürede kontrolsüz bir üremeye yol açtı. 1920'lere gelindiğinde ise tavşan sayısı akıl almaz bir şekilde 600 milyona fırladı.
Doğaya ve Ekonomiye Milyarlarca Dolarlık Zarar
Bu devasa tavşan popülasyonu, Avustralya'nın hassas ekosisteminde derin yaralar açtı. Bitki örtüsünü yok eden, toprak erozyonuna neden olan tavşanlar, yerel hayvan türlerinin yaşam alanlarını daralttı ve besin kaynaklarını tüketti. Tarım ve hayvancılık sektörü ise milyarlarca dolarlık zararla karşı karşıya kaldı.
Çaresiz Mücadele Yöntemleri
1901-1907 yılları arasında inşa edilen 3.000 kilometrelik 'Tavşan Geçirmez Çit' gibi fiziksel engeller yetersiz kalınca, bilim insanları 1950'de Myxoma virüsünü biyolojik bir silah olarak kullanmaya başladı. Virüs, nüfusu büyük ölçüde azaltsa da, zamanla tavşanların bağışıklık kazanması üzerine 1990'larda Tavşan Hemorajik Hastalığı Virüsü (RHDV) devreye sokuldu. Yüzyılı aşkın süren bu amansız mücadele, günümüzde virüslerin genetik takibi ve yerel kontrol programlarıyla devam ediyor.
