Yeni Zelanda Ulusal Su ve Atmosferik Araştırma Enstitüsü (NIWA) bilim insanları, Coromandel bölgesindeki Whangapoua Limanı'nda deniz tabanına yerleştirdikleri yapay plastik otlarla dikkat çekici bir başarıya imza attı. Doğal deniz çayırlarının azalmasıyla ortaya çıkan barınma sorununa çözüm arayan araştırmacılar, bu yapay bitkilerin genç balıklar için güvenli sığınaklar oluşturduğunu gözlemledi.
Deniz tabanına yapay yaşam
Araştırmacılar, doğal deniz çayırlarının önemini ve kaybolmasının balık popülasyonları üzerindeki etkilerini incelemek amacıyla, deniz tabanına doğal bitki yapısını taklit eden plastik alanlar yerleştirdi. Farklı yoğunluklarda hazırlanan bu yapay çayırlar, genç balıkların yırtıcılardan korunmak için hangi alanları tercih ettiğini anlamak üzere tasarlandı. Deneyler sonucunda, bu plastik otların 19'dan fazla balık türüne ev sahipliği yaptığı ve özellikle yaprak yoğunluğunun fazla olduğu bölgelerde balıkların daha fazla toplandığı belirlendi. Genç levrek ve trevally gibi türlerin de bu yapay habitatlarda görüldüğü kaydedildi.
Doğal ekosistemin taklidi
Kullanılan yapay çayırlar, rastgele plastik parçalarından değil, özel olarak tasarlanmış metal çerçevelere monte edilmiş yaklaşık 30 santimetre uzunluğunda sert gövdeli ve yapraklı bitkilerden oluşuyor. Bu sayede, su altındaki doğal deniz çayırlarının oluşturduğu yoğun bitki örtüsüne benzer bir yapı elde edildi. Araştırmanın ilerleyen aşamalarında, Whangapoua Limanı'ndaki 10 farklı bölgeye toplam 60 yapay deniz çayırı yerleştirilerek, habitat miktarının genç balıkların varlığını nasıl etkilediği incelenmeye devam ediyor. Farklı yoğunluklardaki yapay çayırlar karşılaştırılarak, genç balıkların hangi koşullar altında daha fazla yoğunlaştığı takip ediliyor.
Plastik otlar geçici bir çözüm
NIWA yetkilileri, bu deneyde kullanılan plastik yapıların doğal deniz çayırlarının yerine geçmediğini vurguluyor. Gerçek deniz çayırlarının oksijen üretimi, tortuları tutma ve geniş bir canlı topluluğunu destekleme gibi kritik ekolojik görevleri bulunuyor. Bu çalışmanın temel amacı, plastik yapıları kalıcı olarak denizlere yerleştirmek değil; genç balıkların doğal deniz çayırlarına neden ihtiyaç duyduğunu ve bu habitatların kaybından nasıl olumsuz etkilendiğini anlamaktır.
