Norveç'e bağlı Svalbard takımadalarının kalbinde, Kuzey Kutup Dairesi'nin derinliklerinde yer alan Longyearbyen, dünyanın en kuzeyindeki kalıcı yerleşim yeri olarak sadece coğrafi konumuyla değil, aynı zamanda tuhaf ve katı kurallarıyla da adından söz ettiriyor. Dondurucu soğukların hüküm sürdüğü bu izole cennet, bilim ve turizm için önemli bir merkez olsa da, burada yaşamın kendine has zorlukları ve kanunları bulunuyor.
AYRI BİR DÜNYA: LONGYEARBYEN
Yaklaşık 2.512 kişinin yaşadığı 10,4 kilometrekarelik bu kasabada, bir anaokulu, okul, kilise, postane, restoran ve müze gibi temel sosyal yapılar mevcut. Ancak tüm gıda ve market ihtiyaçları sadece tek bir süpermarketten karşılanıyor. Sokak isimlerinin olmadığı ve adreslerin yalnızca numaralarla belirlendiği Longyearbyen’de, ekolojik dengeyi koruma adına kedi beslemek de kesinlikle yasak. Dahası, hem yerel halk hem de turistler için bireysel alkol alımlarında aylık bir kota uygulaması bulunuyor.
ÖLÜM YASAK, KUTUP AYISI TEHLİKESİ VAR
Longyearbyen'i kamuoyunda 'ölmenin yasak olduğu şehir' olarak anılmasının ardında, 1950'den beri yürürlükte olan bir defin yasağı yatıyor. Bu kararın temelinde, 1918 grip salgınında hayatını kaybedenlerin naaşlarının, permafrost adı verilen donmuş toprakta çürümeyip virüs suşlarını aktif tutabileceği ve salgın riski oluşturabileceği endişesi yatıyor. Bu nedenle, ağır hastalar ve yaşlılar, yaşamlarının son günlerini yaşamak üzere Norveç ana karasına sevk ediliyor. 78° kuzey enleminde yer alan bu kasaba, aynı zamanda Arktik biyolojisi ve jeofiziği gibi alanlarda eğitim veren Svalbard Üniversite Merkezi'ne (UNIS) de ev sahipliği yapıyor. Eşsiz fiyort ve dağ manzaralarıyla çevrili bu coğrafyada, kutup ayısı tehdidi nedeniyle yerleşim alanı dışına çıkanların yanlarında ateşli silah bulundurması yasal bir zorunluluk.
