İzlanda, en pahalı Avrupa ülkesi unvanını geri aldı: İsviçre'yi geçti

Bloomberg'in yerel kaynaklardan derlediği bilgilere göre, İzlanda, uzun bir aradan sonra yeniden Avrupa'nın en pahalı ülkesi unvanını ele geçirdi. Bu sıralama değişikliği, yıllardır zirvede yer alan İsviçre'nin tahtını 'ateş ve buz ülkesi'ne kaptırmasıyla sonuçlandı.

İZLANDA'DA FİYAT DÜZEYİ YÜKSELDİ

İzlanda kamu çalışanları sendikası Viska'da ekonomist olarak görev yapan Vilhjalmur Hilmarsson, Eurostat ve İzlanda Merkez Bankası verilerini kullanarak yaptığı analizde, İzlanda'daki fiyat düzeyinin, İsviçre'ye kıyasla yaklaşık üç puan daha yüksek olduğunu ortaya koydu. Bu durum, İzlanda'nın en son 2018 yılında İsviçre'yi geride bıraktığı dönemi hatırlatıyor.

ENFLASYON VE TURİZMİN ETKİLERİ

Küçük bir Atlantik ekonomisi olan İzlanda'nın, yapısal olarak dönemsel dalgalanmalara ne kadar açık olduğu bir kez daha gözler önüne serildi. Pandemi sonrası hızlı toparlanma sürecinde turizmdeki ani yükseliş, ülkenin ekonomik büyümesini desteklerken, aynı zamanda enflasyonist baskıları da körükleyen temel etkenlerden biri haline geldi. Merkez bankası, artan fiyatları kontrol altına almak için çabalarken, Hilmarsson, turizmin hizmet sektörü enflasyonundaki rolüne dikkat çekiyor. "Turizmden kaynaklanan talep baskısı, ücret artışına neden oldu," diyen Hilmarsson, konut sektöründeki rekabetin de bu durumdan etkilendiğini belirtiyor.

FARKLI VERİLERİN ANLAMINA DİKKAT

Eurostat'ın 2024 yılına ait en güncel kamu verileri ise farklı bir tablo çiziyor. Satın alma gücü paritesine göre yapılan değerlendirmelerde, İsviçre'deki fiyat seviyesinin hala İzlanda'nın 7 puan üzerinde olduğu görülüyor. Bu durum, farklı metodolojilerin ülkeler arasındaki ekonomik karşılaştırmaları nasıl etkileyebileceğine dair önemli bir örnek teşkil ediyor. Ayrıca, ulusal turizm kurulu tarafından yapılan son anketler, yükselen fiyatların turistlerin harcama alışkanlıklarını değiştirmeye başladığını ve turizm talebinde bir yavaşlama sinyali verdiğini gösteriyor. Hilmarsson, İzlanda ekonomisinin uzun vadeli sorunlarına da değinerek, imalat sektörünün yeterince gelişmediğini ve emek yoğun, enflasyonist baskı yaratacak sektörlere aşırı bağımlılığın devam ettiğini vurguluyor.