Avustralya'nın Batı eyaletinde, 1901-1907 yılları arasında inşa edilen ve ‘tavşan geçirmez çit’ olarak bilinen 3 bin 256 kilometrelik koruma hattı, kıtada istilacı türlerin yayılımını durdurmaya yönelik en kapsamlı sivil mühendislik projelerinden biri olarak tarihe geçti.
Tavşanların yayılımı ve çitlerin inşası
1859 yılında Victoria eyaletinde Thomas Austin tarafından doğaya bırakılan 24 yaban tavşanı, bölgedeki doğal avcı eksikliği ve iklim koşulları sebebiyle hızla çoğaldı. Kısa süre içinde Batı Avustralya sınırındaki Nullarbor bölgesine ulaşan tavşanlar, tarım arazileri ve yerel ekosistem üzerinde baskı oluşturdular. 1896 yılında haritacı Arthur Mason’ın raporuyla Avustralya Kraliyet Komisyonu, 1901'de çit inşasına karar verdi ve 1907'de proje tamamlandı.
Çitlerin bakımı ve tavşan nüfusunun artışı
Eyaleti güneyden kuzeye kateden 1.833 kilometrelik ana hat ile birlikte, paralel hatlar ve doğu-batı doğrultusunda uzanan ek hatlar inşa edildi. Ancak, tavşanların 1904'te henüz tamamlanmamış hatların batısına geçmesi, çitlerin etkinliğini sorgulatmaya başladı. 1940'ların sonuna gelindiğinde tavşan nüfusunun 600 milyona ulaşması, sorunun ciddiyetini artırdı. 1950'lerde biyolojik mücadele yöntemi olarak Miksomatoz virüsü doğaya salındı ve tavşanların kontrol altına alınmasında etkili oldu. Günümüzde “State Barrier Fence” adıyla bilinen yapı, emu göçlerini sınırlandırmakta ve dingo, tilki ile yaban köpeklerinin hayvancılık bölgelerine girişini engellemekte kullanılmaktadır. Ayrıca, Avustralya genelinde 5.000 kilometreden fazla Dingo Çiti gibi benzer koruma hatları da aktif olarak kullanılmaya devam etmektedir.
