Soğuk Savaş'ın buz kestiği o gergin günlerde, Alaska'nın ücra köşelerindeki Şemya Hava Kuvvetleri Üssü'nden havalanan bir ABD casus uçağı, tarihe geçecek bir olaya tanıklık etti. Sovyetler Birliği sınırlarına doğru ilerlerken, gökyüzünü bir anda devasa, yarı saydam bir ışık duvarı kapladı. Bu, fizik kurallarını zorlayan, açıklanamayan bir doğaüstü ya da teknolojik bir şaheserdi.
IŞIK KUBBESİ: ASKERİ İSTİHBARATIN GİZEMİ
Askeri istihbarat kayıtlarında "Işık Kubbesi" (Dome of Light) olarak yerini alan bu olay, dönemin en gelişmiş gözetleme uçaklarından Boeing RC-135S Cobra Ball'un hassas sensörlerine saniye saniye kaydedildi. Sovyetler Birliği'nin sır saklama konusundaki ustalığı, Batı dünyasını her zaman bir adım geride bırakmıştı. Atom bombası geliştirme süreçleri, Sputnik'in uzaya fırlatılmasıyla yaşanan teknolojik şok ve hatta Çernobil felaketindeki sessizlik, Kremlin'in gizem perdesini aralamakta zorlanıldığını gösteriyordu.
GELİŞMİŞ TEKNOLOJİ Mİ, DOĞA OLAYI MI?
ABD ordusu, bu gizlilik duvarını aşmak için U-2 casus uçakları, devrimsel uydular ve derin deniz araçları gibi yenilikçi yöntemler geliştiriyordu. Füze teknolojilerini anlık takip için en etkili araç ise RC-135S Cobra Ball uçağıydı. 1988 sonbaharında, SS-20 Saber füzesinin fırlatılışını izleyen uçak, daha önce hiç görülmemiş bir manzarayla karşılaştı: Gökyüzünü bir kalkan gibi saran, yapay bir ışık duvarı. Bu olayın ardından iki ana teori öne sürüldü. İlk teori, füze yakıtının atmosfere tepkimesiyle oluşan bir iyon bulutu veya kutup ışığı dalgasıydı. Ancak günümüzde daha çok kabul gören teori, bu ışık kubbesinin Sovyetlerin geliştirdiği gelişmiş bir elektronik karşı önlem (ECM) sistemi olduğudur. Bu sistemin amacı, ABD ve Avrupa'nın radar ve uydu sistemlerini yanıltarak füze savunmasını engellemekti. Soğuk Savaş sona ermiş olsa da, o parıltının ve yapay ışık kubbesinin kesin sırrı, Rus askeri arşivlerinin derinliklerinde bir muamma olarak kalmaya devam ediyor.
