Primata bakıcısı hayvanlarıyla İzmir'e taşındı

Darıca'daki özel hayvanat bahçesinin kapanmasının ardından dört primat, yıllardır kendilerine bakan Tuğçe Nur Bostancı'dan ayrılmadı. "Arkalarından bakıp el sallayamazdım" diyen Bostancı, sevdiği hayvanların peşinden İzmir'e geldi ve şimdi Doğal Yaşam Parkı'nda onların neşeli sesleriyle güne başlıyor.

İzmir Büyükşehir Belediyesi Doğal Yaşam Parkı, Darıca'daki özel hayvanat bahçesinin kapanmasıyla buraya getirilen siamang ailesinin annesi Savannah (24), Türkiye'de doğan ilk siamang yavrusu Mula (9) ile gibon ailesinden Justine (29) ve Bruno (16) için yeni bir yuva oldu. Bu hayvanlarla yıllardır yakından ilgilenen Tuğçe Nur Bostancı da bir süre sonra onların peşinden İzmir'e taşınma kararı aldı.

Hayvanlardan ayrılacağını öğrendiğinde büyük üzüntü yaşadığını belirten Bostancı, "Onların arkasından bakıp el sallayamazdım. Onlardan ayrılmak istemedim. Yaptığımız görüşmelerin ardından ben de İzmir’e geldim. İyi ki geldim ve iyi ki hala onlarla birlikteyim" dedi. Bostancı'ya göre bu karar, sadece bir iş değişikliğinden öte, yıllardır birlikte yaşadığı hayvanlardan kopmamak ve onların yeni yaşamlarına eşlik etmek anlamına geliyordu. Her birinin karakterini, sesini ve ruh halini yakından tanıyan Bostancı, aralarındaki bağın karşılıklı olduğunu vurguluyor: "Ben onların karakterlerini, ruh hallerini, neşelerini, hüzünlerini bir bakışta anlayabiliyorum. Onlar da benim sesime, kokuma ve tavırlarıma alışkın. Birlikte bir rutinimiz var."

İzmir'e ilk geldiklerinde alan değişikliği nedeniyle tedirgin olan hayvanlar, tanıdık bakıcılarının yanlarında olmasıyla adaptasyon sürecini daha kolay atlattı. Primatların rutinlerine bağlı canlılar olduğunu söyleyen Bostancı, "Yeni alan değişimi her canlı için stresli bir süreç. Güvendikleri bir insanın burada olması onlara daha iyi hissettirdi, huzur verdi. Zamanla hem ben hem de onlar yeni hayatımıza alıştık." Hayvanların İzmir'e alıştığının en belirgin göstergesi ise sabahları duyulan şarkıları. İlk geldiklerinde sessiz kalan siamanglar, artık her sabah neşeyle seslerini duyuruyor. Bostancı, bunu "Bu, onların ‘Bu alan artık bizim yuvamız’ demesinin şekli. Mutlular, neşeliler." diyerek açıklıyor.