Hayalet köyde yaşam: Ölenler için değil, kalanlar için bebekler dikiliyor

Japonya'nın Şikoku adasında, Nagoro köyüne adım attığınızda sizi otobüs durağında bekleyen yaşlı bir çift, tarlada çalışan işçiler ve okul bahçesinde oyun oynayan çocuklar karşılıyor. Ancak yaklaştığınızda kan donduran bir gerçekle yüzleşiyorsunuz: Karşınızda duranların hepsi, yaşam boyutunda dikilmiş bez bebekler!

Bu ilginç durum, yıllar sonra köyüne dönen Ayano Tsukimi'nin hikayesiyle başlıyor. Tsukimi, çocukluğunun geçtiği cıvıl cıvıl köyün terk edilmiş bir hayalet kasabaya dönüştüğünü görünce büyük bir yalnızlık hissine kapılıyor. Komşularının çoğu ya ölmüş ya da büyük şehirlere göç etmişti. Bu boşluğa dayanamayan Tsukimi, ölen babasına benzeyen ilk bebeği yaparak tarlaya yerleştiriyor. Bu eylem, zamanla bir ritüele dönüşüyor. Tsukimi, köyden ayrılan veya vefat eden her gerçek insanın anısını yaşatmak için onların birebir aynısı olan bebekler dikmeye devam ediyor. Günümüzde Nagoro'da sadece 20 civarında canlı insan yaşarken, onları sessizce izleyen 350'den fazla bez bebek bulunuyor. Okul binası ise öğrenci yokluğu nedeniyle yıllar önce kapanmış olmasına rağmen, sınıflarındaki sıralarda oturan, tahtaya bakan ve koridorlarda dolaşan düzinelerce çocuk bebek, sanki zaman 1950'lerde donmuş hissini uyandırıyor. Gündüzleri hüzünlü bir sanat projesi gibi görünen Nagoro, güneş battığında ve sis çöktüğünde ürkütücü bir atmosfere bürünüyor; yol kenarlarında sabit duran ve dik dik bakan yüzlerce cansız figür, profesyonel korku filmi sahnelerini aratmıyor.