Çöplerden kurtulup poğaçayla yeniden doğdu: 50 yıllık mücadele sona eriyor

Şişli'nin unutulmuş bir köşesinde, gecekondusunda yıllarca yokluk ve yalnızlıkla boğuşan Orhan Kılıç'ın hayatı, mahallenin 'Poğaçacı abi'si Hakkı Korkut'un fedakarlığı ve bir iş insanının desteğiyle tamamen değişti. Saçları ve sakalları birbirine karışmış, kapısız evinde soğuğa ve yoksulluğa direnen yaşlı adamın hikayesi, sosyal medyadaki bir paylaşımın ardından organize bir yardım seferberliğine dönüştü.

75-78 yaşlarındaki Orhan Kılıç, 50 yıldır yaşadığı evde akıl almaz zorluklarla mücadele ettiğini anlattı. Kapısız evinde kar altında tek battaniyeyle yattığını, farelerin içinde uyuduğunu ve adeta çöplerin içinde bir yaşam sürdüğünü dile getiren Kılıç, 'Günlük işe gidip ne kazanırsam onunla karnımı doyuruyordum, sonra yine aynı hayata dönüyordum' diyerek yaşadığı çaresizliği gözler önüne serdi. Ailesinden kopuk, kimsesiz bir yaşam sürdüğünü belirten Kılıç, en büyük sıkıntısının soğuk ve açlık olduğunu vurguladı.

Mahallede 'Poğaçacı abi' olarak tanınan Hakkı Korkut, her gün ihtiyaç sahiplerine 'askıda poğaça' uygulamasıyla ulaşırken, Orhan Kılıç'ı da bu şekilde fark etti. Korkut, Kılıç'ın evine girdiğinde battaniyenin altında titreyen bir insan gördüğünü ve bu durumun kendisini derinden etkilediğini söyledi. Kılıç'ın yardımına koştuğunu belirten Korkut, ilk olarak temizlik yapıp tıraş ettirerek ve kıyafetlerini yenileyerek Kılıç'a destek oldu. Sosyal medyadaki paylaşımının ardından bir iş insanının tüm masrafları üstlenmesiyle Kılıç'ın hayatında yeni bir sayfa açıldı.

İş insanının desteğiyle Orhan Kılıç'ın evi baştan aşağı yenileniyor. Sağlık kontrolleri yapılacak ve ardından Kılıç, mahallenin en güzel evinde yeniden yaşamaya başlayacak. Yetkililerin huzurevine yerleştirme teklifini reddeden Kılıç'ın kendi evinde en iyi şartların sağlanması için çaba gösteriliyor. Hakkı Korkut, Orhan Kılıç gibi gözden uzak yaşayan ve kimsenin fark etmediği daha çok insan olduğunu belirterek, bu tür dayanışma örneklerinin artması gerektiğini vurguladı. Bu hikaye, bireysel çabaların ve toplumsal duyarlılığın, en zor durumdaki insanlara bile nasıl umut olabileceğinin somut bir kanıtı olarak öne çıkıyor.